در طول مسابقه : در ذیل پیشنهادهای زیادی مطرح می شود :

-  هنگام دویدن سعی کنید این کار را یکنواخت و در حالت خونسرد انجام دهید. طبیعی باشید. روشی که شما حرکت می کنید بایستی این تاثیر را که شما اطمینان کامل و اعتقاد به آن چیزی که انجام می دهید به بازیکنان منتقل کند.

-  هنگام دویدن به سمت جایی که در آنجا درگیری بوجود آمده، سعی کنید طوری بدوید که در لحظه رسیدن به آنجا نفسی برای صحبت کردن با بازیکنان داشته باشید. سعی کنید با حداکثر سرعت بدوید ، اما خودتان را برای رسیدن به آنجا نکشید. با حداکثر سرعت به محل حادثه برسید و با استفاده از صحبت خود بازیکنان را آرام کنید. حضور فیزیکی شما و در دست گرفتن کنترل صحنه به صورت مثبت حساس و مهم است.

-  هنگام صحبت کردن با بازیکنان با استفاده از زبان بدن خود موقعیت را آرام کنید. از دست های خود در حالیکه کف آنها به سمت پایین است برای تاکید بر آرام بازی کردن استفاده کنید. این به بازیکنان نشان می دهد که شما آرام هستید و از آنها می خواهید تا حالت خشن و هجومی خود را متوقف کنند.

-  این نکته مهم است که شما در تمام لحظات خونسرد و مودب باشید. حتی اگر شما احساس عصبانیت ، نا امیدی ، عدم اطمینان از خود یا ترس درونی دارید.

-  هنگامی که بازیکنی عمل دایوینگ ( تمارض و تظاهر ) را انجام می دهد، و شما می خواهید بازی را ادامه دهید ، می توانید با تکان دادن دست خود به بالا ، به او اشاره کنید تا بلند شود. هیچگاه برای اینکه به بازیکن نشان دهید تمارض کرده ، از هر دوی دست و بازو استفاده نکنید ( تنها دست خود را به بالا تکان دهید ) چرا که این مسئله به طور جدی موقعیت را ملتهب خواهد کرد.

-  اگر بازیکنی به حالت استهزا به شما نگاه می کند، در حالیکه از اعلام خطا به ضرر او متعجب است ، شما می توانید با حرکت تیز و زیرکانه دست خود ، مثل نشان دادن خطای کشیدن روی پیراهن خود، یا تقلید خطای هل دادن او با دست هایتان ، یا تقلید خطای گرفتن او ، به او پاسخ دهید. اما مواظب باشید از این نوع علایم بیش از حد استفاده نکنید.

-  اگر بازیکنی ( یا بازیکن ذخیره ای ) منتظر علامت شما برای ورود مجدد ( یا ورود ) به زمین بازی است ، شما می توانید به او با بازوی بیرون گسترده که آرنج به صورت واضح به داخل خم می شود و در حالیکه انگشتان باز است و به بالا حرکت می کنند ، اشاره کنید تا وارد شود.

-  فراخواندن بازیکن به سمت خود : روش های مختلفی برای این کار وجود دارد و شما می توانید هر کدام را که خواستید انجام دهید. بعضی داوران دوست دارند تا بایستند و اصرار می کنند تا بازیکنان به سمت آنها حرکت کنند.

 -   بعضی داوران دوست دارند تا خودشان به بازیکن خاطی نزدیک شوند ( اما اگر بازیکن خاطی از روی بی اعتنایی یا مخالفت می رود ، این کار را انجام ندهید. اگر این مسئله اتفاق افتاد ، بایستید و با صدا کردن یا سوت زدن از بخواهید تا پیش شما بیاید. بازیکنان را در زمین مسابقه دنبال نکنید.) بعضی داوران دوست دارند تا ترکیبی از دو روش بالا را استفاده کنند- برای مثال صدا کردن یا سوت زدن و فراخواندن او ، و درحالیکه او به سمت شما حرکت می کند شما هم به سمت او رفته و در نیمه راه به او برسید. احتمالا این روش بهترین روش برای استفاده در طول بازی است جاییکه داور مشکلات و زحمت زیادی برای مواجهه با آنها نداشته است. هر روشی را که دوست دارید استفاده کنید یا هر سه روش را به فراخور بازی در آن زمان استفاده کنید. اگر بازی دارد از دستتان خارج می شود از روش اول استفاده کنید و پافشاری کنید تا بازیکن به سمت شما بیاید ( این مسئله به بازیکن این فرصت را می دهد تا قبل از رسیدن پیش شما درجه تندی و عصبانیت خود را کاهش دهند. به بازیکنان چند لحظه فرصت بدهید تا با صحبت کردن خودشان را تخلیه کنند ، اما به آنها اجازه ندهید برای شما سخنرانی کنند.

-   اگر پیش بینی می کنید که بازیکن خطاکار پیش شما می آید و می خواهد با آمدن پیش شما وقفه ای را در بازی ایجاد کند به او بگویید « آرام بازی کن » و یا سایر هشدارهای کلامی را بکار ببرید که موثر باشد. سوت را داخل دهان خود قرار ندهید ( مگر اینکه تحت شرایطی     

بخواهید زهر چشم بیشتری بگیرید). در عین حال ، زبان بدن خود را با نگهداشتن کف هر دو   دست خود به طرف جلو ( همانند جواب کردن ورد کردن کسی ) بکار ببرید و به آنها اشاره کنید تا آرام باشند و از سرعت خود بکاهند و این اشاره را با جواب کردن بازیکنان معترض انجام دهید.هنگامی که این کار را می کنید در همان جای اول خود نایستید ، در غیــــــــر     اینصورت محتمل است که فرار کنید!

-  هنگام دادن اخطار یا اخراج کردن ، کارت در صورت بازیکن فرو نکنید. ( اگرچه شما دوست دارید این کار را بکنید.) هنگامی که بازیکن رو در روی شماست ، به چشمان او نگاه کنید و فقط کارت را در هوا و به یک سمت بازیکن ( نه مستقیما به سوی او ) بالا ببرید. چپاندن کارت فقط اوضاع را بدتر خواهد کرد.

-  هنگام هشدار دادن ، یا صحبت کردن برای یک بازیکن ، همیشه هنگام صحبت کردن به چشمان آنها نگاه کنید. این مسئله خیلی مهم است، به خاطر اینکه نشان می دهد که شما متصدی هستید و اینکه در آنچه می گویید جدی هستید. نگاه کردن به یک جای دیگر هنگام نصیحت کردن یک بازیکن طبیعی است. نگاه کردن در چشمان بازیکنان احتمالا یکی از بهترین پیشرفت هایی است که شما می توانید در مهارت های زبان بدن خود ایجاد کنید و به بازیکنان این امکان را می دهد تا بدانند چه کسی متصدی کنترل و اجرای قوانین است . شما ، نه آنها.

-  زل زدن و خیره نگاه کردن داور یک وسیله بسیار خوب زبان بدن است هنگامی که بازیکنی کمی دورتر از شما دارد شکوه و زاری می کند. خیره نگاه کردن داور به بازیکنان این امکان را می دهد تا بدانند که شما حرف های او را شنیده اید ، و مواظب او هستید. این مسئله هنگامی که خارج از بازی است بهتر عمل می کند. اگر شما این کار را در جریان بازی انجام دهید ، به یاد داشته باشید تا تمرکز خود به بازی را از دست ندهید. به درمان بازیکنی پرداخته می شود و شما می توانید آن کار را انجام دهید حتی اگر بازیکن در آنسوی زمین است. اگر بازیکن در ابتدا به شما نگاه نمی کند ( به این خاطر است که او می داند شما او را در نظر گرفته اید، و سعی می کند تا از نگاه در چشمان شما خودداری کند ) - چشمان او بالاخره به چشمان شما خواهد افتاد – و نیاز به هیچ حرف و کلامی نیست. حدود 5 ثانیه به چشمان او زل بزنید. حرکت کوچک و کم سر شما از یک طرف به طرف دیگر هدف و منظور پیام شما را قویتر خواهد کرد.. زل زدن داور نباید طوری باشد که بازیکنان شما را به دلیل اینکه با نگاهتان آنها را ترسانده اید سرزنش کنند.

-  علاوه بر این ، هنگامی که نگاه بازیکن را مجذوب ساخته اید، نکته دیگر این است که زبان بدن دیگری را بکار ببرید. از دست خود برای نمایش حرکت « دهانت را ببند و حرف نزن » با  

     وانمود کردن اینکه شما دارید دهان خودتان را می بندید ، استفاده کنید. این یک روش بسیار آسان است که عقیده شما را ( بدون کلام ) برای یک فاصله زیاد ( یا حتی کوتاه ) ابلاغ می کند.

 -  هر اشاره دستی که هنگام ارتباط با بازیکنان ایجاد می کنید می بایست توصیف آنچه که شما سعی در بیان و القای آن هستید باشد. دستان شما باید چیزی را که شما می خواهید آن را با دستان خود بگویید آن را تاکید کند نه چیز دیگر. و سعی کنید از حرکت دست مردد که باعث می شود عصبی به نظر برسید جلوگیری کنید.

-  اگر موقعیتی پیش می آید که شما از گرفتن تصمیمی مطمئن نیستید ( از قبیل: بازیکن کدام تیم توپ را با دست زد؟ ) اما بازی بصورت طبیعی دنبال می شود ، یا اگر شما به دلیل سرعت بازی فرصتی برای توضیح دادن به بازیکنان ندارید ، شما می توانید به فکر استفاده از زبان بدن خود باشید. حرکت و ژستی که برای عدم اطمینان به صورت عمومی و فراگیر استفاده می شود (بالا انداختن شانه و بازوهایی به سمت پایین که کف دست ها تا ارتفاع سینه به سمت بالا و خارج حرکت می کنند ) می تواند ارتباط شما با بازیکنان را در مورد حادثه افزایش دهد.

  -  یک لبخند غیر طبیعی ، با چشمان کاملا باز در حالیکه به طرف بازیکن می دوید بازیکن خطاکار را دستپاچه و شرمنده خواهد کرد. این کار شما به او می فهماند که شما از رفتار او آگاه هستید ، و او می بایستی مراقب باشد.

-   برای بازیکنانی که با شکوه به شما نزدیک می شوند ، از یک دست خود برای کنار زدن ( اهمیت ندادن ) استفاده کنید. به عبارت دیگر با استفاده از دست و بازوی خود آنها را هدایت کنید تا برگردند. این کار در صورتی که شما آن را در حالیکه از بازیکن دور می شوید تا به

   موقعیتی جدید بروید انجام شود دوچندان موثر است. جمع شدن در یکجا ، فقط برای بوجود آوردن بحث های غیر ضروری خوب است.                                        ادامه دارد منتظر باشید ...